SUÇLU BENİM

Dedem bir gün,evin önünde oturmuş,dikkatli dikkatli birşeye bakıp söyleniyordu.Yanına yaklaştım,merakla dinlemeye başladım.Suç bende,suç bende,bu işin kabahatlisi benim diye tekrar ediyordu.Elindekine baktım,bir ayakkabı.Merakım daha da arttı.Hayırdır dede,ne suçu,ne suçlusu,bu nedir dedim.

Bak,a oğul dedi.Bu benim eski ayakkabım.Bunu tamir etmesi için,şu bizim yeğen var ya,ayakkabı tamircisi Hasan,O'na vermiştim.Ama O bu ayakkabıyı doğru dürüst tamir etmemiş.Hile yapmış dedi.Bunun suçlusu da benim.Şimdi,neden dede diyeceksin değil mi.Şöyle evladım dedi.

Bu çocuk,yani yeğen Hasan,biliyorsun benim kız kardeşimin oğlu.Babası ölünce,annesi bana dedi ki,ağabey bu çocuğu bir sanata verelim.Bir beceri öğrensin.Ekmek kazansın dedi.Ben de O'nu Ayakkabı tamircisi Bedir Usta'nın yanına çırak olarak verdim.Yıllar geçti.Bu genç te usta olup dükkan açtı.Böyle ayakabı tamir etmeye başladı.Yalnız bir durum var.Bu Bedir usta var ya bu Bedir usta,öteden beridir hileciydi.Eline aldığı hiçbir işi düzgün yapmazdı.Eksik yapar,insanları kandırırdı.Çocukluğunu,gençliğini tanırım.Ömrü öyle geçmiştir.Zaten,işinde de pek başarılı olamadı.Zar zor geçirdi ömrünü.İnsanlara güven vermeyince,iş de az gelirdi kendisine.

İşte tüm bunları bile bile,ben bu çocuğu Bedir Usta'nın yanına çırak olarak verdim.O da iyi bir zanaat öğreneceğine,hile öğrenmiş ustasından.Baksana,dayısına bile,hile yapmış.Ayakkabıyı doğru dürüst tamir etmemiş.Bir boya,bir cila geri getirmiş dedi.

Dedemin anlattıklarını ibretle dinledim.Dürüstlüğün ne kadar büyük bir erdem olduğu,o gün kafama yazıldı.

Keşke dedemi erken kaybetmeseydim.Kim bilir daha ne erdemli hikayeler dinleyecektim.

Sevgili dedem,ruhun şad olsun.

Ramazan Işık